Zgromadzenie Liturgiczne – istotna cecha tworząca Kościół

W Dziejach Apostolskich znajdujemy pierwsze opisy wspólnot chrześcijańskich: „Trwali oni w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach. Bojaźń ogarniała każdego, gdyż Apostołowie czynili wiele znaków i cudów. Ci wszyscy, co uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne. Sprzedawali majątki i dobra i rozdzielali je każdemu według potrzeby. Codziennie trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, przyjmowali posiłek z radością i prostotą serca. (Dz 2, 42-46). Z tego prostego opisu można zauważyć że najważniejszym filarami wspólnoty chrześcijańskiej są: Słowo Boże, liturgia i wspólnota.

Liturgia – narzędzie podporządkowania Boga w kultach pogańskich

W kulturach pogańskich Liturgia służyła jako narzędzie zjednania sobie Boga. Człowiek pełen lęku i zagrożenia wobec sił przyrody (burze, kataklizmy, potęga sił przyrody) „wypracował” czynności liturgiczne, które służyły jako narzędzia przebłagania Boga.

Jezus Chrystus – uzdrawia więź między człowiekiem i Bogiem w liturgii chrześcijańskiej

Niestety w nasze przeżywanie Liturgii wkradło się wiele elementów związanych z mentalnością pogańską. Mamy wielokrotnie pokusę posługiwania się Liturgią nie jako narzędziem dialogu z Bogiem, gdzie inicjatywa należy do Niego, a my próbujemy mu odpowiadać naszym postępowaniem, naszym życiem, naszą modlitwą. Próbujemy posługiwać się wielokrotnie Liturgią jako narzędziem kupowania Boga, próbą opanowywania Boga, narzucania mu swojej woli. Przystępujemy wtedy do modlitwy z naszymi projektami i nasłuchujemy odpowiedzi Boga który by nas wysłuchał i przyklepał to co sobie pomyśleliśmy. Bóg z miłości nie odpowiada nam na nasze prośby, bo widzi jak one nas mogą jeszcze bardziej pogrążyć w chorobie „bycia Bogiem”. Zabobonne traktowanie sakramentów zwłaszcza chrztu, przejawia się w postawie lęku aby dziecku się nic nie stało gdy będzie nieochrzczone. Ale po chrzcie już znika troska o przekazanie wiary dziecku, aby poznawało Boga, szukało go w swoim życiu. Nie dostrzega się że dziecku może stać się o wiele więcej zła gdy będzie miało wykrzywiony obraz Boga przekazany przez swoich rodziców i najbliższe otoczenie. 

Sakramenty – znaki widzialne służące dla udzielenia łaski

Wszystkie sakramenty mające źródło w przebitym boku Jezusa Chrystusa przynoszą dar łaski nadprzyrodzonej. W tej rubryce będą opisane wszystkie sakramenty jakie są udzielane w Kościele: Chrzest, Sakrament Pokuty, Eucharystia, Bierzmowanie, Małżeństwo, Kapłaństwo, Namaszczenie Chorych. W tym wprowadzeniu ukazana jest istota każdego sakramentu w relacji do znaków widzialnych. 

Sakramenty lepszej i gorszej jakości? Nie daj się nabrać!

Postawmy takie prowokujące pytanie, które jest związane z mentalnością pogańską. Ta lepsza czy gorsza jakość pochodziłaby z materiału użytego do udzielenia sakramentu, formy czy osobistej świętości udzielającego, miejsca udzielania itp. Może ktoś zadać to pytanie pod wpływem wielu niepowodzeń życiowych ludzi, którzy przyjęli Sakrament Chrztu św. – może ktoś im udzielił gorszej jakości sakramentu. Liczne rozwody mogą nasuwać pytanie: czy w takich przypadkach nie miało wpływu to, że jakaś para przyjęła wybrakowany Sakrament małżeństwa?

 

Liturgia w czasach pierwotnego chrześcijaństwa zawierała następujące elementy:

    Czytanie Pisma świętego, Starego Przymierza interpretowanego w świetle wydarzenia Jezusa.

    Proklamacja Ewangelii, pierwszych pism Nowego Testamentu.

    Przepowiadanie, wyjaśnienie, kerygma.

    Modlitwa i śpiew uwielbienia. Służyły do tego: psalmy, hymny, pieśni, doksologie, formuły liturgicznych błogosławieństw, aklamacje, formuły chrystologiczne.

    Dary Ducha Świętego udzielane często wierzącym

    Sprawowanie Pamiątki Pana (napotykamy wiele określeń Eucharystii: Uczta Pana, udział w błogosławieństwie chleba, błogosławieniu kielicha).

    Udzielanie chrztu w imię Jezusa.

W Konstytucji o Liturgii (KL) Soboru Watykańskiego II, pojęcie Liturgii zostaje wyjaśnione słowami: „wypełnianie kapłańskiej funkcji Jezusa Chrystusa. W niej przez dostrzegalne znaki wyraża się i w sposób właściwy dla poszczególnych znaków dokonuje uświęcenie człowieka, a Mistyczne Ciało Jezusa Chrystusa, to jest Głowa ze swoimi członkami, sprawuje pełny kult publiczny. 

Tak pojmowana Liturgia łączy dwa elementy: 

    wspomnienie (anamneza) czynu Chrystusa, Misterium Paschalnego.

    Przyjęcie przez człowieka daru Boga, w pełni aktywną odpowiedzią całej osoby ludzkiej.