Nowy obraz parafii

Ścieżki Opatrzności

ŚWIADECTWA
Bliskość jest dla mnie jak wiara, nie mogę jej zobaczyć, namalować ale czuję ją w sercu, wiem że istnieje, gdyż co dzień doświadczam jej od żony, w każdym uśmiechu, geście, spojrzeniu, trosce i czułości. (Adam 49 lat)
Bliskość drugiego człowieka sprawia, że czuję się kochana, potrzebna, że ktoś czeka na mnie i raduje się na mój widok. Mam męża i troje dzieci.  Moi bliscy są moim szczęściem i radością.
Po wielu doświadczeniach i życiowych zawirowaniach, gdy wszystko się zawaliło i zmieniło się całe moje życie, w tym chaosie i cierpieniu, poznałam moc Boga. Gdy błagałam go
0    pomoc, poczułam ukojenie i spokój, doświadczyłam Jego
bliskości, Jego obecności, Jego działania.  Teraz codziennie
dziękuję   Mu i powierzam   swoje życie, moich najbliższych,
wszystkie sprawy, troski i radości, bo już wiem, że tylko On ma
najlepszy plan i ma moc wyprostować każde zawiłe i kręte
ścieżki.
Wystarczy tylko Mu zaufać i uwierzyć, że jest naprawdę blisko
1    czeka na moją decyzję, bym zechciała przyjąć Jego pomoc.
Jednak zrozumienie tego zajęło mi wiele lat ~~ większość życia.
(Mariola 55 lat)
Święto Ofiarowania Pańskiego przypada czterdziestego dnia po Bożym Narodzeniu. Tradycyjnie dzień ten nazywa się dniem Matki Bożej Gromnicznej. W ten sposób uwypukla się fakt przyniesienia przez Maryję małego Jezusa do świątyni. Obchodom towarzyszyła procesja ze świecami. W czasie Ofiarowania starzec Symeon wziął na ręce swoje Pana Jezusa i wypowiedział prorocze słowa: „Światłość na oświecenie pogan i na chwałę Izraela "(Łk 2, 32).
Kościół wszystkim ważniejszym wydarzeniom z życia Chrystusa daje w liturgii szczególnie uroczysty charakter. Święto Ofiarowania Pana Jezusa należy do najdawniejszych, gdyż było obchodzone w Jerozolimie już w IV w., a więc zaraz po ustaniu prześladowań. Dwa wieki później pojawiło się również w Kościele Zachodnim.
Według podania procesja z zapalonymi świecami była znana w Rzymie już w czasach papieża św. Gelazego w 492 r. Od X w. upowszechnił się obrzęd poświęcania świec, których płomień symbolizuje Jezusa - Światłość świata, Chrystusa, który uciszał burze, który był, jest i na zawsze pozostanie Panem wszystkich praw natury.
Nazwa tego święta wywodzi się od dwóch terminów greckich, które oznaczają święto spotkania i oczyszczenia. Oba te święta były głęboko zakorzenione w tradycji Starego Testamentu.
Chrystus przez swoje „wejście w świat" spotyka się ze wszystkimi ludźmi. Przez pośrednictwo Jezusa, Maryi i św. Józefa -w spotkaniu w świątyni jerozolimskiej - „dokonało się" już w zarodku „wszechspotkanie Boga z ludźmi i łudzi pomiędzy sobą".
Ze świętem Matki Bożej Gromnicznej kończy się w Polsce okres śpiewania kolęd, trzymania żłóbków i choinek - kończy się tradycyjny okres Bożego Narodzenia(okres liturgiczny skończył się świętem Chrztu Pańskiego - niedziela po 6 stycznia). Święto to zamyka więc cykl uroczystości związanych z objawieniem się światu Słowa Wcielonego. Liturgia po raz ostatni w tym roku ukazuje nam Chrystusa-Dziecię.
Święto to zawiera już pierwszą wskazówkę na zbliżający się czas postu, w którym wierni ze skruchą rozpamiętywają mękę Pańską i najszczerzej współczują z Najświętszą Matką Bolesną. Ową wskazówkę zawierają prorocze słowa Symeona: "/ duszę Twą własną (Matki Pana Jezusa) przeniknie miecz - Tak to wyjdą na jaw zamysły wielu serc" (Łk.2,35).
WYDARZENIE PARAFIALNE
2 lutego 2018 r. ŚWIĘTO OFIAROWANIA PAŃSKIEGO -MATKI BOŻEJ GROMNICZNEJ
SymbolicznyGest
wypisz na kartce osoby z którymi czujesz się blisko i podziękuj za nie Panu Bogu.
GEST WYDARZENIA - 2.02.2018 r.
W dniu 2.02.2018 r. podczas wszystkich mszy św. usiądźmy razem blisko siebie, aby poczuć bliskość wspólnoty w Chrystusie.
DLACZEGO TAKI GEST?
Dlatego, że Jezus chce abyśmy oddali Jemu nasze troski oraz problemy i poczuli bliskość miłości Chrystusowej, abyśmy dzięki temu doświadczeniu budowali między sobą relacje bliskości, jedności i braterstwa.
Pragniemy odkryć wartość bliskości, dzięki której można budować relacje solidarności współpracy i wzajemnego wsparcia, odkryć że bliskość jest nam nieodzowna do rozwoju i realizacji naszego człowieczeństwa, do tego aby stawać się dojrzałym chrześcijaninem.
Dobry kontakt z drugą osobą wymaga wspólnej uwagi, wzajemnego skupienia się na drugim człowieku. Na co dzień żeglujemy w takim oceanie rozproszeń, że przeżycie chwili ludzkiej bliskości wymaga wysiłku jak nigdy dotąd. Otwierajmy sięwięc na bliskie nam osoby, przytulajmy się, wyrażajmy naszą wdzięczność za to, że są. Spieszmy się kochać (...).
„Niech każdy ma na oku nie tylko swoje własne sprawy, ale też i drugich! To dążenie niech was ożywia; ono też było w Chrystusie Jezusie" (Flp2,4-5).

 

 

ŚWIADECTWA
Największą radością mojego życia są dzieci. Każdego dnia lubię patrzeć na ich promienne buźki, słuchać ich dziecięcych problemów, którym mogę zaradzić i cieszyć się ich wielkimi osiągnięciami.
                                      (Ania 38 lat)
Największą moją radością jest rodzina. (Jacek 49 lat)
Jestem radosna, kiedy świętuję z kimś urodziny. (Beatka 7 lat)
Jestem radosny, kiedy jestem w przedszkolu i bawię się z innymi dziećmi. (Wojtek 4 lata)
Jestem radosny gdy się bawię i kiedy tata daje mi poznać niektóre niespodzianki. (Karol 9 lat)
Największą moją radością w zabawie są lalki natomiast największą radość w życiu sprawiają mi wszystkie bliskie mi osoby. (Zosia 6 lat)
Radością dla mnie moi kochani jest, żebyście byli weseli i spokojni. Żebyście sobie pomagali i ze sobą rozmawiali. (Alicja 92 lata)
Radość jest to taki stan kiedy czuję się obdarowany. (Kuba 36 lat)
Radością dla mnie jest, kiedy ktoś mnie doceni lub pochwali. Kiedy swoimi umiejętnościami mogę komuś w czymś pomóc. (Marcin 32 lata)
Radość to uczucie, które towarzyszy szczęśliwym wydarzeniom i chwilom w ciągu dnia. (Asia 36 lat)
Radością dla mnie jest dzielenie się wiarą z innymi. Czasem to trudne, ale daje niesamowitą satysfakcję i właśnie RADOŚĆ. (Magda 30 lat)
Czytelniku naszego pierwszego listu parafialnego, czy kiedykolwiek zastanawiałeś się, co dla Ciebie oznacza radość?
>    Czy doświadczasz (doświadczyłeś, zaznałeś) radości?
>    Co jest dla Ciebie największą radością?
>    Czy można być radosnym każdego dnia?
>    Czy i jak uzewnętrzniasz swoją radość?
>    Jak często jesteś radosny?
>    Czy jest ktoś z kim możesz podzielić się swoją radością?
>    Czy potrafisz obdarować radością swoich najbliższych?
>    Czy jesteś czyjąś radością?
A co może nam dać Chrystus:
„Pójdźcie do mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście a dam wam ukojenie" {Mt 11,28)
„To wam powiedziałem aby radość moja była w was i aby radość wasza była zupełna" (j 15,11)
„... zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: O cokolwiek byście prosili Ojca, da wam w imię moje. Do tej pory o nic nie prosiliście w imię moje: Proście, a otrzymacie, aby radość wasza była pełna" (J 16,23)
„Weselcie się zawsze w Panu! Powtarzam jeszcze raz: weselcie się! (...) Nie troszczcie się o nic, lecz w każdym położeniu przedstawiajcie Bogu potrzeby wasze, w modlitwie i prośbach dzięki czyniąc. A pokój Boży, który przewyższa wszelkie
pojęcie, ustrzeże serca i myśli wasze w Chrystusie Jezusie" (Fip 4,4-7)
„Cieszę się i dzielę radość z wami wszystkimi; tak samo i wy cieszcie się i dzielcie radość ze mną” (Flp 2,17-18).
„Owocem zaś ducha jest miłość, radość, pokój .... Przeciw takim [cnotom] nie ma Prawa” (Ga 22).
„Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia” (Flp 4,13).

WYDARZENIE PARAFIALNE
06 GRUDNIA 2017 r. ŚWIĘTY MIKOŁAJ PATRON
„DARU CZŁOWIEKA DLA CZŁOWIEKA”

Symboliczny Gest


Zachęcamy wszystkich do zaniesienia sąsiadowi załączonej kartki
 z życzeniami podpisaną przez całą rodzinę


GEST WYDARZENIA - 6.12.2017 r.


W dniu 6.12.2017 r. podczas wszystkich Mszy św. na znak pokoju z uśmiechem podajmy sobie rękę ze słowami: Dziękuję Ci, że jesteś.


DLACZEGO TAKI GEST?

Dlatego, abyśmy otwarli się na siebie, na wartość spotkania i twórczych relacji oraz wzajemnego ubogacania się bliskością i radością, która wzbudza nadzieję i daje siłę do życia.
Zauważyliśmy, że większość naszych parafian jest coraz bardziej zamknięta na wzajemne relacje, koncentrując się na swoich sprawach, utrwalają indywidualizm. To rodzi wzajemną nieufność, dystans, brak wrażliwości na drugiego człowieka. Gasi też radość w relacjach i ludzkich sercach wzbudzając poczucie osamotnienia i zagubienia.
Żeby to zmienić, każdy z osobna musi podjąć jakieś działania. Musi wziąć udział w procesie pokazywania, bo jest to jednocześnie proces współtworzenia. Robisz coś, a Bóg również zaczyna działać. Jest to już wtedy wspólny wysiłek. Nie wiesz co masz zrobić? - zrób pierwszy krok i wykonaj symboliczny gest.

Powołanie do wzajemnego ewangelizowania

W naszej Parafii od kilku miesięcy jest prowadzony PROGRAM ODNOWY l EWANGELIZACJI. Pracujemy nad wdrożeniem i realizacją Programu – czyli naszego powołania do wzajemnego ewangelizowania – głoszenia Stówa Bożego drugiemu człowiekowi, ponieważ na mocy Chrztu św. wszyscy jesteśmy wybrani i zobowiązani do apostolstwa. Kościół jest wezwany do misyjnego nawrócenia.
Parafia jest wspólnotą, która jednoczy nas w lud Boży czyli Kościół, a każdy człowiek jest częścią kościoła.

Czytaj więcej: Powołanie do wzajemnego ewangelizowania